Een vergeten groep?

22 februari 2018 at 20:39

De ouderen in Indonesië. Ik zou honderden foto’s kunnen maken van die prachtige Indonesische omaatjes. Ze raken altijd mijn hart.

Op dit moment zijn we op Bali voor de verlenging van onze verblijfsvergunning. We zijn een aantal keren mee geweest op outreach, we bezochten de zieken in de bergen van Bali. Daar ontmoette ik ook een paar van die prachtige omaatjes.

Zo ook dit omaatje, ze liep met ons mee en pakte mijn hand, daar liepen we dan hand in hand door de kampung.

Blij met een beetje aandacht, ze had pijn in haar nek, dus ik bood aan om te masseren. Zonder schroom ging haar shirt uit, midden in de kampung zat ze daar op de rand van een stoep. Wat was ze dankbaar voor een klein beetje liefde en aandacht die ze kreeg. Van mijn kant een klein gebaar maar heel belangrijk.

Een zegen proberen te zijn voor mensen zonder hoop, daar gaat het om. Je komt zoveel trieste dingen tegen. We bezochten ook een echtpaar waarvan net hun tweede zoon was overleden. Zo verdrietig, ze wonen daar half in de buitenlucht, een paar golfplaten en een matras, veel meer bezitten ze niet. Hun leven lang wonen ze al zo. Het breekt je hart. Dit is één voorbeeld van de vele, vele mensen die zo leven, mensen die hulp, liefde, aandacht en gebed nodig hebben.

Weer een warme groet, deze keer vanaf Bali,

God Bless,

Roel en Bets.